'' Ölüm düşüncesi izliyor beni. Gece gündüz kendimi öldürmeyi düşünüyorum. Bunun
belli bir nedeni yok. Yaşansa da olur, yaşanmasa da. Bir kaygı yalnız. Beni,
kendimi öldürmeye iten bir kaygı. Karanlık bir gecenin geç vaktinde kalkıyorum.
Herkes her geceki uykusunu uyuyor. Ev soğuk. Çok sessiz davranmaya özen
gösteriyorum. Günlerdir biriktirdiğim ilaçları avuç avuç yutuyorum. Kusmamak
için üstüne reçelli ekmek yiyiyorum. Genç bir kızım. Ölü gövdemin güzel
görünmesi için gün boyu hazırlık yapıyorum. Sanki güzel bir ölü gövdeyle öç
almak istediğim insanlar var. Karşı çıkmak istediğim evler, koltuklar, halılar,
müzikler, öğretmenler var. Karşı çıkmak istediğim kurallar var. Bir haykırış!
Küçük dünyanız sizin olsun. Bir haykırış! Sessizce yatağa dönüyorum. Ölümü ve
yokluğu üzerine uzun süre düşünmeye zaman kalmıyor. Şimdi gözümün önündeki
görüntüler renkli kırları andırıyor. Korkacak birşey yok. Kırlarda koşuyorum.
Sanki bir deniz kentinde yaşamıyorum. Hep kırlar. Esintiyle birlikte eğilen
otlar arasında bir başımayım. Birazdan ölüm beni alacak.“
Çocukluğumun Soğuk Geceleri / Tezer Özlü
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder